O UMETNIKU

Rođen u Beogradu 1953. godine. Završio Akademiju umetnosti u Novom Sadu, slikarstvo kod profesora Dušana Todorovića, crtanje kod profesora Milana Blanuše. Član ULUS-a. Živi i radi u Užicu kao slobodan umetnik. Adresa: 31000 Užice, Majdanska 33, telefon: (031) 553 143

IZLOZBE I NAGRADE
SAMOSTALNE IZLOŽBE:
1973,1976,1980,1987.     – Užice, Hol Nаrodnog pozorištа; 1978.- Šibenik,DomJNA;
1985. – Kosovskа Mitrovicа, Dom kulture;
1987.     – Zemun, Umetničkа gаlerijа „Stаrа kаpetаnijа”;
1988.     – Rijekа, Gаlerijа „Jurаj Klović”
1989.     – Kruševаc, Modernа gаlerijа „Kruševаc”;
1990.     – Užice, Nаrodni muzej; Ivаnjicа, Dom kulture;
1991.     – Užice, Hol Nаrodnog pozorištа;
1992.     – Beogrаd, Kućа Đure Jаkšićа; Novа Vаroš, Dom kulture;
1993.     – Johаnezburg, Gаlerijа „Vgitа 1_аke”;
1995.     – Užice, Grаdskа gаlerijа; Zemun, Umetničkа gаlerijа „Stаrа kаpetаnijа”; Beogrаd, Jugoslovenskа gаlerijа umetničkih delа, Gаlerijа „Andrićev venаc”;
1996.     – Podgoricа, Gаlerijа Centrа sаvremene umjetnosti Crne Gore;
1998.     – Užice, Nаrodni muzej; Ivаnjicа, Dom kulture;
2000. – Beogrаd, Gаlerijа ULUS-а; Užice, Grаdskа gаlerijа; Bijeljinа, Gаlerijа „Milenko Atаnаcković”;
2003.     – Užice, Grаdskа gаlerijа;
2004.     – Beogrаd, Umetnički pаviljon „Cvijetа Zuzorić”
2008. – Beograd, Galerija Atrium, Biblioteka Grada Beograda
2016. – Beograd, Galerija ULUS-a

KOLEKTIVNE IZLOŽBE:
1972-1988. – godišnje izložbe Udruženjа „Pivo Kаrаmаtijević” u Užicu;
1981. – Rijekа, Modernа gаlerijа, XI bijenаle mlаdih;
1982. – Šibenik, Grаdskа gаlerijа, Svibаnjski sаlon mlаdih;
1984. – Novi Sаd, Gаlerijа Mаtice srpske, 10 godinа Akаdemijа umetnosti;
1985. – Užice, Nаrodni muzej, Likovni umetnici Užicа 1945-1985;
1988. – Beogrаd, Umetnički pаviljon „Cvijetа Zuzorić”, Prolećni sаlon ULUS-а; Krаgujevаc, istа izložbа; 1988.- Užice, Hol Nаrodnog pozorištа, I likovni sаlon;
1989-2001. – Užice, Grаdskа gаlerijа, Likovni sаlon;
1994. – Krаgujevаc, Nаrodni muzej, izložbа „Sаlon 9+”; Sofijа, Gаlerijа „Vi- tošа”, izložbа „Sаvremeno Jugoslovensko slikаrstvo”; G. Milаnovаc, muzej Rudničko-Tаkovskog krаjа, izložbа „Sаvremeno Jugoslovensko slikаrstvo”;
1996. – Beogrаd, Gаlerijа 73, izbor sа izložbi u Umetničkoj gаleriji „Stаrа kаpetаnijа”; Sombor, Grаdski muzej, izložbа „Pejsаž kаo izrаz”; Čаčаk, Likovni sаlon Domа kulture, izložbа „Mаli prolećni аnаle”; Sofijа, Gаlerijа Sаvezа bugаrskih umetnikа, izložbа ULUU-а;
2004. – Budvа, Modernа gаlerijа, Likovni sаlon Užičkog regionа;
2007. – Beogrаd, Gаlerijа RTS, izložbа kolonije RTS Zlаtibor 2005;
2008. – Beogrаd, Umetnički pаviljon Cvijetа Zuzorić, Pro- lećnа izložbа ULUS-а
Učešće u likovnim kolonijаmа i izložbe orgаnizovаne tim povodom: Ljutomer, Krаljevo, Sirogojno, Višegrаd, G.Milаnovаc, Pаle, Tаrа, Arаnđelovаc, Bаnjа Lukа, Beogrаd RTS

O UMETNIKU SU REKLI…

Bratislav Ljubišić, 2003. godine

Retko se koji umetnik seća početka posle trideset godina stvaralaštva. Naročito trenutka kada je donesena odluka da se upusti u avanturu bavljenja likovnom umetnošću. No, u slučaju Vladana Terzića “stvar” je jasna: ideja da se posveti pamćenju i presnimavanju viđenog i postojećeg I dan danji ga zaokuplja kao i decenljama ranije. Ima u tome spontanosti, neke nesputane radosti i želje da se zaustavi i tok vremena i prolaznost i nestabilnost gledanja. Da se nečemu što je samo po sebi efemerno da početak čvrstine i trajnog. U suštini takvo je svačije slikarstvo. No, ovde je u pitanju divljenje jednom tipu, delu prirode i nastojanje da se sačuva tajna koja je uzrok i izazivač nastajanja mnogih dela. Šta se to posebno događa u čoveku da se osami i preda građenju nove prirode, novim jezikom i postupkom koji do tada nikom nije padao na pamet – to je trajna čarolija koja se postavlja pred posmatračem, onom koji se zagledao u prirodu na zidu. Za trideset godina Terzić je morao da prebrodi mnoga i raznolika iskušenja. Da istraje i veruje u ono što ostavlja u amanet drugima i vremenu koje dolazi. Izložba koja je pred vama to najbolje dokazuje: sve je “u redu”. Postoji i delo i stvaralac. Momenat začudnosti je tu, ali tu je i druga stvarnost, ona koja nastoji da se izdvoji i nametne svojom izuzetnošću.
Terzić je ostao veran realizmu ali ga je izmenio: u nekoliko je uneo ekspresivnost, koloritu dao dodatnu energiju i približio se traženoj dramatici, lako je organizacija slika ispunjena dinamičnim elementima, određena monumentalnost je tu. Prisutna je i namera da se jasno iskaže osećanje i divljenje: prizorom je obuhvaćen čitav niz postojećih strepnji i plašnji što ih sa sobom nosi egzistencija. Svaki potez kičicom, ili olovkom, perom je odraz jednog tajnog života. Nastajanjem slike on je obelodanjen i učinjen javnim. Tako je nastalo iz tmine pojanje.
Motiv je kod ovog slikara uvek višestruko osvajan, analiziran i proučavan. Crtanje, slikanje, fotografisanje – sve je to u službi građenja prirode o procesu u kojem je osećajnost dovedena u prvi plan. Jedna materijalnost prelazi u drugu. Uostalom to je i “normalno” kada je u pitanju slika. Ona je preciznija od reći i njene dvosmislenosti. Uvek je određena i to umetniku umnogome pomaže da dosegne onostrano. Da time uvuče u kolorit i posmatrača koji se tako, pridružuje zaveri. A njena je namera da se nevidljivo učini vidljivim. Nepostojeće prisutnim. To je umetnik trideset godina ostvarivao. Brojni su tumači njegovog dela i sve je to u jedinstvenoj nameri sačinjeno da se otkrije tajna stvaralaštva. No, ipak, ona se sačuvala i pružena je prilika i mnogim drugima da se ogledaju. Da pripomognu. U tom namerenju je nastao i ovaj uvod u stvaralaštvo kojem se iskreno divim godinama.

Dragiša Milosavljević, 2003. godine

Snažno ekspresivno slikarstvo Vladana Terzića, sa izuzetnim osećajem za kolorit stavlja ga na visoko mesto u srpskom slikarstvu novijeg doba. Pejsaž, kao poseban doživljaj prirode ponet sa sobom iz rane mladosti, još više ga izdvaja i učvršćuje. On sam o tome kaže: “Slike detinjstva u svakom slučaju ostavljaju trag u čoveku za ceo život. Možda su one najizrazitije kod umetnika, likovnih posebno. Pejsaž kao moj opus, neraskidivo je vezan za moje detinjstvo, koje sam proveo u prirodi, gde sam odrastao u ovom podneblju i kretao se… I kada nisam u Užicu i u ovom području, već negde na moru, u nekom drugom kraju ili nekoj drugoj zemlji, ja opet slikam pejsaž, jer priroda je ta koja me inspiriše, koja mi daje stvaralačku snagu i uvek iznova motiviše.”
… Naravno da je boja, kolorit, bitna likovna sintagma koja se odmah uočava na Terzićevim slikama i koja čini njegov prepoznatljivi umetnički kredo. 0 tome je u više navrata pisano i verovatno se neće dodati nešto posebno novo. Njemu je poznata rečenica koja je ostala iza Van Goga, da “boja izražava mnogo već sama za sebe…” 0 koloritu, o odnosima boja na svojim platnima Terzić kaže: “Na mojim slikama prisutne su crvene boje, intenzivna žuta, kao i plava boja, znači dominantne boje koje sigurno u prirodi postoje, ali ne u tim odnosima. Moj cilj da se prikaže atmosfera ambijenta – zahteva da se što više potenciraju kontrasti, da toplo bude još toplije, hladno još hladnije; da upravo ti kontrasti upotpune samu kompoziciju slike i sam doživljaj prirode, da bi došla do izražaja svetlost, igra svetlosti, senke, igra senki na objektima.”
Dušan Đokić, 1990. godine

Sa retkom osećajnošću, ovo slikarstvo prožeto je duhom vedrine i optimizma, traganjem za onom vrstom svetlosti koja podjednakom snagom spaja doživljaj prirode sa onim što na tragu vidljivog potvrđuje delatnu uobrazilju. Povezanost svih vidljivih podataka u Terzićevom slikarstvu ostvarena je u jednom energičnom sledu, kao neka vrsta logičnog iskoraka iz područja iluzije i mimezis-a u energetsko polje čiste slike, čije vizuelno definisanje zavisi prevashodno od onoga što se zbiva u procesu omreženja površine platna. Od jedne moguće, analitičke umetnosti “predela” ostvaren je, kontrolisanim gestom, ulazak u umetnost “prostora”, pomeranje naglaska sa mogućeg sadržaja i naracije, na izvlačenje onog što se ispoljava kao suština likovnog problema u prvi plan.

Dusan Todorovic, 1988. godine

Vizuelni jezik i slikarsko pismo kojim se služi Vladan Terzić da bi nam saopštio poetsku viziju prirode, duboko je ukorenjen u njegovoj radoznaloj i kreativnoj ličnosti koja ne miruje i ima potrebu da u sliku unese novi sadržaj, koji ne trpi bukvalne, verističke zapise iz prirode, nego svoja slikarska poetska viđenja menja sigurnim potezom četke u sliku kao predmet nezavisnog dejstva nove prirode. Tako se na Terzićevim platnima, satkaniim od linearnih ritmički usklađenih bojenih poteza, ujednačenih hromatskih dejstava koja trepere na njegovim platnima, mogu uočiti i prepoznati strukture i slojevi zelenog, hromatski promenljivog prirodnog bedema od stabala i krošnji gusto naseljenih na okolnim brdima i planinskim vencima, koji ga okružuju, gde je nebo visoko i daleko a pred nama je gusta zavesa prirode.

Radomir Vergović, 2003. godine

Terzićje vernik prirode sa odnosom dubokog skoro religioznog prožimanja. On će joj na njen šlagvort uzvratiti silovitom ispovešću svojih strahova, radosti, ljubavi, bola nad sudbinama ljudi i svekolike nesreće čoveka. Slike prirode postaju pejzaži duše umetnika. To su pejzazi odvažnog i surovog gesta, zasićeni gustom pastom skoro čiste boje koja deluje kao nanos ogromne, slojevite, materijalizovane čiste emocije. Odnos bojenih masa ide od dramatičnih sudara suprostavljenih naboja ili energija, do skrovitih lirski obojenih kolorističkih sazvučja. U tim slikama, autopejzažima svoga bića, Terzić teži savršenoj istini kroz maksimalno doživljenu i iskrenu ispovest. Svestan toga da je ljudska reč kao sredstvo komuniciranja i razumevanja devalvirala u svoju suprotnost, da više skriva nego otkriva, da je dvosmislena, lažna i prevrtljiva, da izvrće i kvari emocije, on boju kao vlastito sredstvo komuniciranja sa sobom i sa ljudima želi osloboditi od svega lažnog i dvosmislenog. Zato često, kao poruku završnu reč ili najiskreniju misao, on apostrofira na slici bojom direktno iz tube, čistom i nemešanom, nedvosmislenom i beskompromisnom kao reč proroka ili pravednika.
Pa ipak, bez obzira na vrstu emotivnog naboja koji eruptira iz svake slike Terziću nije cilj da šokira, rasplače ili zgrozi sagovornika-posmatrača. Sa njegovih autopejzaža duše zrači lepota i optimizam vidljivi tek na drugi pogled, upravo onako kako su vidljivi i lepota prirode i lepota čoveka. I baš zbog toga, ali ne samo zato, Terzić dosledno i autentično zastupa, slobodno se može reći, slikarstvo užičkog kruga umetnika i slikarstvo u savremenoj srpskoj umetnosti.

Sreto Bošnjak, 1998. godine

Konstantna Terzićeva slikarska inspiracija je poetski doživljaj sveta i njegova ubedljiva transformacija u poetski jezik slike. Boja i potez, boja i oslobođeni oblik, boja i apstrakna površina, boja i ritam koji se javlja kao logična posledica uzbudljive perceptivne akcije slikarskog bića – osnovni su elementi njegove poetike. Kreativni proces pokriva raspon od prirode sveta do prirode slike, od viđenog do doživljenog, u sintetičkoj viziji oblika koji je na Terzićevoj slici dinamička jedinica doživljaja transformisanog u strukturu likovnog jezika. To više nije slika objektivnog sveta, već svet u slici koji se uspostavlja kao visoko ekspresivna afirmacija poetskog sadržaja slikarskog bića.

Dr Vjekoslav Ćetković, 1987. godine

Konstantna Terzićeva slikarska inspiracija je poetski doživljaj sveta i njegova ubedljiva transformacija u poetski jezik slike. Boja i potez, boja i oslobođeni oblik, boja i apstrakna površina, boja i ritam koji se javlja kao logična posledica uzbudljive perceptivne akcije slikarskog bića – osnovni su elementi njegove poetike. Kreativni proces pokriva raspon od prirode sveta do prirode slike, od viđenog do doživljenog, u sintetičkoj viziji oblika koji je na Terzićevoj slici dinamička jedinica doživljaja transformisanog u strukturu likovnog jezika. To više nije slika objektivnog sveta, već svet u slici koji se uspostavlja kao visoko ekspresivna afirmacija poetskog sadržaja slikarskog bića.